Bugün sizlerle kendi objektifimden yakaladığım bir anı paylaşmak istiyorum. Ankara’da, 5. kattan izlediğim gün doğumu… 

Gökyüzünün turuncu ve pembe tonlarıyla şehre selam verişi bana her zaman umut ve huzuru hatırlatıyor. Güneşin doğuşu, sanki Rabbimizin ‘Bugün de yeniden başla’ deyişi gibi geliyor bana. Her gün doğumu yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç. Belki de önemli olan, gökyüzüne bakıp bu mesajı hissedebilmek. Hava biraz soğuktu muhteşem bir his. Manzaraya karşı sıcak çayımı yudumlarken fotoğrafını çekmek istedim. Aslında nerede olduğunuzun pek bir önemi yok yaptığınız işten ne kadar memnun olduğunuz önemli belki şehir belki köy mutluysanız gerisi önemsiz. 

 Bu arada nedenini bilmesemde soğuk havayı daha çok seviyorum şuan bir seçim şansım olsa yaz mevsimini değilde kış mevsimini seçerdim. Lapa lapa kar yağması olsun o havalarda bir kahve içmek beni mutlu ediyor.Siz olsanız hangi mevsimi seçerdiniz ? yorumlarda belirtebilirsiniz. Sonra görüşmek dileğiyle hoşçakalınız.

İnsan hiç görmediği birini özler mi? , görmediği birine karşı hayranlık duyabilir mi?. Bu cümleleri yazarken dahi çekiniyorum çünkü sevgili peygamberimiz (S.A.V.) mi sıradan biriymiş gibi yazdığım düşüncesi içime düşüyor. 

Cevabım ise evet, özler. Hatta öyle bir özler ki, kalbinin en derin köşesinde taşıdığı hasret, her gün büyür. Bizim kalbimizdeki o hasret, hiç görmediğimiz halde Peygamber Efendimize (sav) duyduğumuz özlemdir.

Onu hiç görmedik. Ne sesini duyabildik, ne mübarek yüzüne bakabildik. Ama hayatımızın her anında O’nun izini görüyoruz. Bir dua ederken, bir selam verirken, bir çocuğun başını okşarken. O hep bizimle, yol gösteren bir ışık gibi yanımızda. 

Bazen aklım Veda Hutbesi’ne takılır ve derin bir hüzün duyarım. Sevgili Peygamberimizin o kutlu sözleri kalbime işler, içime dokunur. Rabbim, O’nu görme şerefine nail olmayı bizlere de nasip etsin inşaAllah.

Görmeden sevmek kolay değildir. Ama imanla gelen bu sevgi, kalbi öyle doldurur ki, başka hiçbir şeye benzemez. Biz biliyoruz ki, O, ümmetini sevdi. Bizleri görmediği halde “kardeşlerim” dedi. İşte bu söz bile kalbimize umut ve sevgi dolduruyor.

O’nu özlemek aslında daha iyi bir insan olma çabasına dönüşüyor. Çünkü O’nun ahlâkını, merhametini, sabrını ne kadar hayatımıza katarsak, O’na o kadar yaklaşmış oluyoruz.

Rabbim bizleri O’nun şefaatine nail olanlardan eylesin. Ve ahirette, yüzünü görmeyi, O’nunla aynı sofrada oturmayı bizlere nasip etsin. Amin bir sonraki yazımda görüşmek ümidiyle selametle...

Go Back - 고백부부

 Oyuncular

Jang Na-ra (Ma Jin-joo)
Son Ho-jun (Choi Ban-do)
Han Bo-reum (Yoon Bo-reum)
Jang Ki-yong (Jeong Nam-gil)
Heo Jung-min (Ahn Jae-woo)
Ko Bo-gyeol (Min Seo-yeong)
Lee Yi-kyung (Go Dok-jae)
Cho Hye-jung (Chun Seol)

İlk bölüm yayın tarihi: 13 Ekim 2017

Son bölüm yayın tarihi: 18 Kasım 2017

Bölüm  sayısı: 12

Kanal: KBS2

Türler: Romantik, komedi, Dram

Konusu;
Boşanmanın eşiğinde olan mutsuz bir çift zamanda yolculuk yapıp ilk kez karşılaştıkları üniversite günlerine geri dönünce kendilerini yeniden keşfetmeye başlar.. 



Benim yorumum;  

Bu diziyi biraz daha farklı yorumlamay düşünüyorum zira sinir olduğum noktalar olduğu için. Bazen hayat bize ikinci bir şans sunsa nasıl olurdu diye düşünürüz ya, işte bu dizi tam da bu sorunun etrafında dolaşıyor. Zamanı geri almak mümkün olsa seçimlerimiz değişir miydi, yoksa kalbimiz yine aynı yolu mu bulurdu?. Aklımda bu düşünceler var iken bu sorularıma yanıt oldu diyebilirin.

Bu sahnede resmen Chun seol a bayağı gıcık olmuştum :D.

En çok güldüğüm sahnelerden biriydi hepsi birbiinden komik giyinmişti. Spoiler vermeme gayreti içerisindeyim kendimi zor tutuyorum resmen ^_^ .
Go Dok-jae nin saçı gerçektende biraz farklı olmamış mı? bir çok k-drama izledim genelde kısa saç olurdu tuhafıma gitti :)

Bu dizi bana daha çok, ilişkilerde zamanla kaybolan küçük detayların değerini gösteriyor. İnsanların bazen “farklı bir hayat seçseydim” düşüncesine kapıldığını ama huzurun aslında paylaşılan anlarda olduğunun farkına varmamı sağladı.

Sizce geçmişe dönüp seçimlerinizi değiştirme şansınız olsa yapar mıydınız?

Yeni bir aya daha girdik. Eylül bana hep hem hüzünlü hem umut dolu gelir. Geçen ay biraz yorgunluklarım, iniş çıkışlarım oldu ama bu ayda yeniden toparlanmak, kendime yeni hedefler koymak istiyorum. Bu hedefleri belirledim geriye sadece uygulamak kalıyor.

 Hayatın koşturmacası içinde bazen ruhumuzun da nefes almaya ihtiyacı oluyor. Dünya işleri arasında yorulurken kalbimizi dinlendiren şey aslında Rabbimize yönelmek. Çünkü insanın kalbine huzuru veren tek şey, O’nu anmak. Ra-d Suresi 28 bu durumu çok güzel anlatıyor, Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.

Bazen bir ayet, bazen bir dua, bazen bir zikir, bazen de küçücük bir tesbih,  Hepsi bize aslında bu dünyanın yükünü tek başımıza taşımadığımızı hatırlatıyor. Ne kadar sıkıntımız olursa olsun, Allah’ın rahmeti her zaman daha büyük.

Bugün kendime şunu hatırlatmak istedim:

“Her dert geçici, her imtihan bir gün biter. Kalıcı olan yalnızca Rabbimizin rızasıdır.”

Rabbim imtihanlarımız da hayırlısıyla afiyetle kolaylıkla geçmeyi nasip eylesin kendinize iyi bakın selametle..

Mutfakta hafif bir kaynama sesi vardı, tencerenin kapağını kaldırdığımda burnuma yayılan o mis gibi koku. Bu koku annenin elleriyle hazırladığı incir reçeliydi, aslında sadece bir kahvaltılık değil yazın ortasında kalbinizi ısıtan, geçmişten bir parça taşıyan küçük bir mutluluk.

Bizim evde incir reçeli her zaman biraz özeldir. Çünkü her kavanozun içinde sadece meyve ve şeker yoktur biraz sabır, biraz sevgi, biraz da eski yaz sabahlarının huzuru vardır. Annem reçel yaparken mutfağın havası değişir. Tencereden yükselen o tatlı koku, sanki tüm evi sarıp sarmalar. Sonra bir sabırsızlık başlar hemen olsa da yesek derim ^_^

İncir reçeli yapmak aslında zor değil. Olgun incirler özenle soyulur, hafifçe şekerle buluşturulur ve yavaş yavaş kaynatılır. Arada bir limon suyu eklenir ki şekerin ağırlığı hafiflesin. Sonra o kavanozlar sırayla dizilir, kapaklar kapatılıp vakumlanmak için sıcak suya ters çevrilip bırakılır. Ve bilirsiniz ki bu kavanozlar sadece kışın sofraya tat katmak için değil, ruhunuza da iyi gelecek.

Bazı tatlar vardır, sadece damakta değil hafızada da kalır. İncir reçeli de onlardan biri. Bir dilim ekmek (sıcak pideyi hiçbir zaman değişmem), biraz kaymak ve üstüne bolca incir reçeli. İşte bütün gününüzü güzelleştirecek en sade mutluluk bu. Bu yazım da çok sevdiğim incir reçelinden bahsetmek istemiştim umarım keyifle okumuşsunuzdur bir sonra ki yazıda görüşmek dileğiyle esenlikler... :)

Günün yorgunluğu omuzlarıma çökmüştü ama içimde tarifsiz bir ihtiyaç, hüzün vardı. Susarak düşünmek, adım adım içime yürümek, o sorunu bulup yok etmek istedim. Telefonu sessize aldım. Kimseye haber vermeden evden çıktım. Sokaklar her zamanki gibi sessiz, her zamanki gibi kalabalık hissettirdi. Kulaklığımı taktım maksat arka plan da bir şeyler çalsındı.

Bazen yalnızlık çevrende kimse olmadığında değil, kimseyle aynı hisleri paylaşamadığında gelir ya…İşte o hâl vardı üzerimde. Yine kalabalığın için de yalnız kalmıştım. Hava serin, rüzgar hafifti. Gözüm bir pencereye takıldı, içerde bir masa, üstünde çaydanlık ve yanında diz çökmüş bir anne.

İçimde bir şey titredi. Ne çok şeyi gözden kaçırıyoruz gündüz telaşlarında. Oysa gece her şeyi yavaşlatıyor, büyütüyor.

Bugün yürürken dua ettim. İsmini anmaktan çekindiğim birini kalbimde yine yokladım.

“Rabbim, kalbimi temizle, yolumu berraklaştır, razı olacağın bir yolda yürüt” dedim.

Kimi zaman kalbimiz bile yönünü kaybediyor ama ne güzel ki her akşam yeni bir yön bulma imkânı sunuyor insana ya da ben öyle hissediyorum.

Her adımda geçmişin bir parçası döküldü üzerimden. Bazı hatalar, bazı pişmanlıklar. Unutmuyorsun, ama alışıyorsun. Kendini affetmeyi öğreniyorsun. Çünkü yol ancak affettikçe açılıyor.Herkes hata yapabilir ama marifet, bunun bir hata olduğunu fark edip kendine kızmadan ders almakta.

Sokağın sonunda bir banka oturdum. Başımı göğe kaldırdım. Ay oradaydı yıldızlar pek görünmüyordu. Bana değil belki ama. Ben kendime bakıyordum. Ve fark ettim ki, bu yürüyüş bedenimi değil, kalbimi yormuştu. Ama güzel bir yorgunluktu bu. Temiz, sessiz ve dolu. Eve döndüm.

Her şey aynıydı ama içimde bir şey artık eskisi gibi değildi.

Belki de sadece yürüyüş değildi bu.

Belki de ben, akşamla birlikte kendime doğru biraz daha yaklaşmıştım. Bugün hayallerim için birer birer adımlar attım umarım her şey güzel olur selametle ^_^

Hayatta hepimizin dönüp baktığında “keşke” dediği anları olur. Bazı seçimlerimiz, bazı insanlara verdiğimiz değer, bazen de görmezden geldiğimiz işaretler, ben bunu nasıl farketmemişim dediğim günleri de eklemesem olmaz. Bunların her biri aslında birer öğretmendir. Kalbimizi inciten şeyler bile, ileride nasıl biri olmamız gerektiğini, nasıl devam etmemizi fısıldar bize. Tabii bunları fark edebilmekte bir meziyettir.

Ama bir noktadan sonra artık şunu öğrenmeliyiz:

Hayat geçmişe takılıp kalmak için değil, farkındalıkla ileriye yürümek için. 

Zihnimizde taşıdığımız yükleri bırakmadan yeniye yer açamayız. Bir kapıyı kapatmadan yenisi açılmaz. Böyle bir hata yapıp yeni kapılar açar isek kapatmadığımız kapılar karşımıza tekrardan çıkacak demektir.

Bu yüzden kendimize dürüstçe şunu sormalıyız:

“Ben gerçekten yol almak istiyor muyum, yoksa sadece hatırlayıp üzülmeyi mi seviyorum? . ” İşte bu soru hayatımızın kritik dönüm noktalarından ilk adımı oluşturuyor.

Bazı yüzler silinmeli hafızamızdan, bazı duygular yıkanmalı içimizde. Çünkü biz artık o eski hâlimiz değiliz. Gelişmekte olan zamana ayak uydurmalı,
 akıp giden zamanı boşa harcamamalıyız.

Her yaşadığımız, her düşüşümüz bize bir şey öğretti.

Artık daha bilinçliyiz, daha seçiciyiz, daha sakiniz.

Ve en önemlisi: Artık hayal değil, hakikat istiyoruz.

Hayat, seni daha iyilerine hazırlarken sen hâlâ geçmişin gölgesinde yaşıyorsan;
 o geleceğe haksızlık ediyorsun.

Geçmişte ne yaşandıysa yaşandı. Kırıldın, inandın, kaybettin belki…

Ama unutma: Şimdi yeniden başlama zamanı.

Sana düşen tek şey, geçmişten aldığın derslerle daha güçlü bir sen olarak yola devam etmek. Yeni başlangıçlar için bazen o kağıtları buruşturup atmak gerekir üzerine tekrardan yazmaya çalışmak yıpratır. Yeni bir sayfa açıp yeniden bir rota oluşturmak hedefimizi, gayemizi belirlemek işimizi daha da kolaylaştıracaktır.

Unutma, farkındalıkla yürüyen insanın yolu, ne kendine ne de başkasına zarar vermez.

Ve bu da zaten huzurun ta kendisidir. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere esen kalınız :).

 
Geçtiğimiz aylarda yollarım Hatay’daki Titus Tünelleri’yle kesişti. Tarihin içinden geçen taş duvarlar arasında yürürken, zamanın biraz yavaşladığını hissettim. Her ne kadar restore edilse de yine de muazzam düşündürücü çalışmalar var idi her adımda binlerce yıl öncesinin gölgesi,
taşlara kazınmış gibiydi.

Ama bu yolculuğun en beklenmedik güzelliği, bir anda karşıma çıkan o eşsiz manzara oldu. Tünelin sonlarına doğru açılan bir açıklıkta, yukarıya doğru başımı kaldırdığımda hem denizi hem de dağları aynı anda görebileceğim bir açıyla karşılaştım. Deniz uzakta parlıyordu, rüzgâr yüzüme hafifçe çarparken, dağların sessizliği içimi dinlendirdi. O kadar güzeldi ki bir kahve içmek istedim manzarayla ama kahve yok idi şimdi fotoğrafa bakıyorum da subhanallah, elhamdülillah Rabbim ne kadar güzel yaratmış tertemiz havasına mı desem yoksa rüzgarın esintisine mi?.

Sessizlik, doğanın en güçlü diliydi orada. Ne kalabalık ne gürültü… Sadece kuş sesleri, yaprak hışırtıları ve uzaktan gelen hafif dalga uğultusu. O an hiçbir şey konuşmak istemedim,
sadece hissetmek ve izlemek oraya ulaşmak için ne kadar dar ve virajlı yollardan
 geçmem gerekse de buna değdi diyebilirm.

Güneş ışığı, ağaçların yaprakları arasından süzülüp taşlara yumuşak gölgeler düşürüyordu. Bir yanda tarihin görkemi, diğer yanda doğanın zarif dokunuşu. Sanırım bu yüzden Titus Tünelleri sadece bir tarihi eser değil, aynı zamanda bir ruh dinlendirme noktası gibi geldi bana.

Eğer yolunuz düşerse, sadece tünellere değil, etrafındaki doğaya da dikkat kesilin. Bazen en güzel kareler, planladıklarımızda değil; yol üstünde rast geldiklerimizde gizli oluyor. 🌊⛰

✨ “Güzel manzaralar bize Allah’ın lütfudur; görebilene bir ayet, hissedene bir huzur.”